هزار خواهش و آیا
هزار پرسش و اما
هزار چون و هزاران چرای بی زیرا
هزار بود و نبود
هزار شاید و باید
هزار باد و مباد
هزار کار نکرده
هزار کاش و اگر
هزار بار نبرده
هزار پوک و مگر
هزار بار همیشه
هزار بار هنوز ...
مگر تو ای همه هرگز
مگر تو ای همه هیچ
مگر تو نقطه ی پایان
بر این هزار خط ناتمام بگذاری
مگر تو ای دم آخر
در این میانه تو
سنگ تمام بگذاری...

چرا تا شکفتم
چرا تا تو را داغ بودم ، نگفتم
چرا بی هوا سرد شد باد
چرا از دهن
حرفهای من
افتاد...

"قیصر امین پور"

با توام
ای لنگر تسکین !
ای تکانهای دل !
ای آرامش ساحل !
با توام
ای نور !
ای منشور !
ای تمام طیفهای آفتابی !
ای کبود ِ ارغوانی !
ای بنفشابی !
با توام ای شور ، ای دلشوره ی شیرین !
با توام
ای شادی غمگین !
با توام
ای غم !
غم مبهم !
ای نمی دانم !
هر چه هستی باش !
اما کاش...
نه ، جز اینم آرزویی نیست :
هر چه هستی باش !
اما باش!

نیازی به این همه ابر نیست

 برای اینکه خیس باران شوی فقط

کافیست کمی در هوای من قدم بزنی...

تقدیم به تو...

شوق هم انگيز ديدن تو٬ هراس بركه است از باز شدن نيلوفر!

هراس چشم براهي٬

هراس آغوش باز و لمس تهي...!

چقدر اغوش باید!

که تمام تو را

در عبور از چشمان خیس وداع

به یک باره در بر گیرد..؟!

يك تكه سلام.....

دو فنجان مكث و چندين نقطه به احترام نام قشنگت...

حقيقتش هنوز نمي دانم ناچاري يا دچاري...

اگه ناچاري كه هيچ!

اما اگه دچاري...

به پيروي از آيين سرخ شقايق هاي وحشي

 دشت جنون بايد حالت را پرسيد....

لطفا آنقدر شمس بمان...

تا من....

مولانا بودن را بياموزم....

شب
از شاخه نخواهد ریخت!

من اینجا
بس دلم تنگ است
و هر سازی كه می بینم
بد آهنگ است!
بیا ره توشه برداریم
قدم
در راه بی برگشت
بگذاریم
ببینیم
آسمان هر كجا
آیا همین رنگ است ؟

دوست داشتن همیشه گفتن نیست

            گاه سکوت است

                               و گاه نگاه

 ای غریبه

 این درد مشترک من و توست

 که گاهی نمی توانیم در چشمهای یکدیگر نگاه کنیم!